ppl = shit

Są dni w których mam sobie ochotę odstrzelić łeb z większa ochotą niż zwykle. Dziś jest chyba jeden z takowych. Naszła mnie nagła refleksja, związana z moimi poczynaniami na płaszczyźnie parania się piórem, chociaż w tym przypadku odpowiedniejsze byłoby zapewne wspomnienie klawiatury, obowiązkowo z okruszkami, obowiązkowo ciemną nocą i z pozycji embrionalnej na łóżku - owszem, da się. Siedzę, piszę o tym w jaki sposób uczucie jest w stanie ukształtować człowieka i przypominam sobie moją irytacje w momencie, kiedy to z każdą kolejną korektą czułam, że napisany przeze mnie tekst jest coraz mniej 'mój'. Czujecie to? Tę głupią rozterkę, czy do cholery nie wstydzę się pod tym podpisać z imienia i nazwiska? Pewnie w tym momencie wchodzę już w jakieś dywagacje na całkowicie kosmicznej płaszczyźnie, ale czułam się jakbym urodziła córkę, oddała ją do szkoły z internatem i po zakończeniu edukacji nie potrafiła znaleźć z nią wspólnych horyzontów. Przegrane życie - tak często ostatnio ta fraza gości w moich ustach.  Pamiętam też minę, którą zrobiłam do monitora po przeczytaniu maila od naczelnej 'Pani Natalio, jest pani zbyt poetycka, poprosimy następnym razem o powściągnięcie uczuć, niech będzie bardziej surowo".  Jest więc surowo, ale przy okazji miałko i patetycznie... czyli ogólnie najgorzej na świecie. I teraz pytanie...czy zawalił mi się świat, bo uświadomiłam sobie, że moja wizja odzwierciedlania siebie dla innych nie pokrywa się z wizjami ogólno przyjętymi? Ciężko mi powiedzieć, ale na pewno na tyle ostudziło to mój zapał, który nie jest słomiany!, do tego stopnia, że zaprzestałam. Poniżej próbka - tak, taka po 10 korektach - tylko dla ludzi o mocnych nerwach. 

Sztuka godzenia się

Poczucie winy podobno osłabia nasz układ immunologiczny. Po co narażać się więc na niepotrzebne zmartwienia? Dlaczego nasza kobieca duma nie pozwala nam czasem ustąpić, puścić pewnych rzeczy w niepamięć?

Uparta czy zapobiegawcza?

Nie lubimy, i w większość przypadków, niestety nie potrafimy przegrywać. Każda z nas z pozoru szuka oparcia, ale ludzka natura zakorzeniła w nas żyłkę rywalizacji. Uwielbiamy się zakładać, grać w loteriach, i przede wszystkim, być górą w naszym codziennym życiu. Przypomnijcie sobie teraz, ile razy podczas kłótni z partnerem, w ferworze sprzeczki, zapominałyście, o co tak naprawdę Wam poszło ? Uświadamiałyście sobie, że przedmiot sporu  jest rzeczą zupełnie błahą ? Niejednokrotnie, prawda?  Najczęściej, sama świadomość takiej sytuacji, nie robi na nas jednak wrażenia. Nadal brniemy twardo w nasze racje. Ciężko jest nam przyznać się do błędu. Nie chcemy ukazywać ukochanej osobie oznak słabości. Boimy się, że wykorzysta ona naszą wpadkę i będzie nam ją wypominać przez długie lata, rzecz jasna w towarzystwie. Dbałość o pozory wygrywa w tym przypadku nierówną walkę ze szczerością. Nie powinnyśmy do tego dopuszczać.

Spróbujmy jeszcze raz…

Złość przybiera różne formy, ale nie trwa wiecznie. Gdy już się z nią uporamy warto pomyśleć o rozejmie. Odstawmy więc smutne piosenki o trudnej miłości, posklejajmy to, co pozostało ze wspólnych fotografii i opracujmy taktykę. Tak, taktykę! W takim momencie lepiej nie narażać się na niepotrzebne ryzyko wpadki. Pomysł ustalenia planu działania, pomimo że może wydawać się dosyć abstrakcyjny, na pewno nie zaszkodzi. 

Jak się za to zabrać?

Kłótnie mają wiele podłoży i każda z nas ma zapewne opracowany swój osobisty system kar. Gdy jednak damy już naszej złości upust – pozwólmy się przeprosić. Nie chowajmy urazy w przypadkach, gdzie nie jest to konieczne. Szkoda życia na bezsensowne ciche dni. To samo tyczy się pieniędzy, które zapewne wydamy na długie, pełne marudzenia i gorzkich słów telefony do przyjaciółek. 

Kilka wskazówek

Po pierwsze, nie krzycz. Równocześnie jednak nie pozwól, by to Twój partner podnosił na Ciebie głos. Do niczego dobrego Was to nie zaprowadzi. Gdy jednak taka sytuacja ma miejsce, miej świadomość, że zwiastuje ona głębsze podłoże Waszych problemów.

Ze spokojem wysłuchaj tego, co Twoja druga połówka ma Ci do powiedzenia. Nie wchodź mu w słowo. Nawet, gdy podczas jego tłumaczeń nasuwa Ci się masa komentarzy – poczekaj. Tym sposobem nie tylko okażesz szacunek, ale również dasz sobie czas na to, by głębiej przemyśleć to, co masz do przekazania. W tym przypadku każda dodatkowa minuta jest Twoją sojuszniczką. Nie unoś się gniewem, ale nie wierz też ślepo w słynne „liczenie do dziesięciu”, czy głębokie oddechy, które rzekomo mają ostudzić emocje. Każdy z nas inaczej reaguje na stres, dlatego też proponuje szukać bardziej uniwersalnych metod. Moim zdaniem optymalne jest w takiej sytuacji nasze niezawodne, co prawda dosyć zanieczyszczone, ale wciąż niezastąpione – świeże powietrze, czyli spacer. Chociażby krótki, przyśpieszający tętno, byle tylko być sam na sam z własnymi myślami.

Gdy wspólnie powrócicie do istoty problemu – miej otwarty umysł. Bądź silna i nie daj się stłamsić. Mów otwarcie o tym, czego nie lubisz w partnerze, co Ci w nim przeszkadza. Powiedz głośno, jakich zmian oczekujesz i oczekuj od niego tego samego. Ulży Wam, a jasno wysyłane sygnały to skuteczna terapia szokowa. Szczerość zawsze jest dobrą drogą. Na niej łatwiej budować trwałe więzi.

To moja wina…

W przypadku, w którym nasza wina w sprawie jest niepodważalna, schowajmy dumę do kieszeni i wykażmy się odwagą. Wyjdźmy z inicjatywą i pokuśmy się o miły gest. Oczywiście, wagę przeprosin trzeba odpowiednio dostosować do przewinienia, ale myślę, że my kobiety nie musimy uciekać się do siłowo powielanych schematów. Bądźmy zaskakujące i niesztampowe, a dowiedziemy naszego szczerego poczucia winy oraz prawdziwości naszych uczuć, a przecież to o nie tak naprawdę chodzi. 

Happy end

Gdy wszystko się już wyjaśni i wróci do normy, to gwarantuję, że wreszcie docenicie, jak przyjemnie jest się godzić. Oby tylko ta świadomość nie skłaniała nas do coraz to częstszych sprzeczek, bo jak zdążyłyśmy już ustalić, wymagają one całego szeregu działań, do których niełatwo się potem zmusić. Szczególnie, kiedy musimy same przed sobą przyznać się do błędu. Strońmy więc od kłótni, a gdy mimowolnie dopuścimy do rozpętania się małej, domowej wojny nie traćmy zdrowego rozsądku i odwagi. To złote połączenie wskaże nam właściwą drogę.

N.

hello, hello - turn your radio on

Poranny pośpiech. Niewierny budzik. Nierealne dziesięć minut. Pusty żołądek. Zapach kawy z ekspresu. Piątkowy Mann urokliwie pokasłuje w Trójkowym poranku. Pęd w głowie - z nogami zawsze było trochę gorzej. Grzywka prawdopodobnie gdzieś na plecach. Stukot butów pod przejściem podziemnym. Nerwowe próby wyszukania portfela w skóropodobnej teczce. Wreszcie lekki uśmiech - przyjechał. Stoję - stoję. Tłok, jak tłok. Dla mnie jestem tylko ja,  Mika Urbaniak w słuchawce i torba, kurczowo trzymana za uchwyt - tak, wciąż gardzę wszelkimi przejawami nieufności i mentalnością starych ludzi, ale... trzecia kradzież w tej samej linii tramwajowej - sic! na tym samym odcinku w jednej, bądź co bądź, poczciwej rodzinie mogłaby być odebrana jako FATUM? A przecież tak bardzo boję się przeznaczenia i równocześnie szydzę z przesądów. Skrajności, wspominałam już o nich?

Popołudniowy rozgardiasz. Pstro w głowie. Nienawidzę u siebie tej cechy. Liche plany. Znowu jest przyziemnie. Kropki, kreski i już jestem w drodze. Znowu spóźniona, ale tym razem buty uniemożliwiają pogoń. Tę za rozumiem także. Spacer, aleja, nawet cmentarz. Nierówny oddech, pragnienie. Potykanie się o własne nogi. W tle entuzjastyczne okrzyki kolorowego tłumu - kibice,  tak bardzo chciałabym tam być. Ciekawość i oczekiwania co do radiowej społeczności odrobinę studzą krew. Docieramy na miejsce. Jest przyjemnie. Ładni ludzie o ładnych głosach przy niekoniecznie ładnych obrusach. Zapach dobrego jedzenia. Zauważam "poniedziałkową" świtę. Początkowo nie podchodzę, odrobinę speszona całą 'obcą' resztą.  Tak, to przejściowe. Nie potrafię trwać w zawieszeniu. Prawdopodobnie przez następne godziny tkwię w jakimś szalonym, entuzjastycznym uśmiechu - tak bardzo szczerym - że aż nad nim nie panuję. Chwila oddechu na 'szczycie'.  Panorama miasta, zachód słońca, trochę okropnych zdjęć, słowotok. Podziw - tak bardzo zazdroszczę im zapału. Chwilowe pretensje i samoopieprzanie się - hej, zmarnowałam sobie życie. Trudno - pomyślę o tym po drodze. Powrót po ciemku, zapach lasu, krakowska oszczędność na oświetleniu, pożyczony miękki sweter. Salwator - jak to ładnie brzmi, zawsze brzmiało.
Czekanie - sporo go w moim życiu. Cierpliwość podobno popłaca. Dlatego tak ją gloryfikuję.
Podróż leniwa jak nigdy,  nie chce mi się otwierać ust, a jeszcze pół godziny byłam tak pełna entuzjazmu. Zmęczenie i strach przed rutyną. Walka trwa.

 

Damy dzisiaj radę, czuję to. Ja i cała ta biało - czerwona otoczka.

N.

Trudne nowego początki

Szepty. Wymowne pomrukiwania. Łagodne przejścia na inną ( lepszą ?) stronę i  gwałtowne powroty do rzeczywistości. Wątpliwości. Świadomość, że ta wykreowana pod powiekami rzeczywistość tak bardzo chciałaby się uzewnętrznić, ale tak mocno boi się niezrozumienia, tego, że się nie obroni, zderzenia z tym, co realne, szybkie, czasem tak ogromnie odległe. Aż wreszcie obawa przed pewnego rodzaju uzależnieniem. Przecież, bądź co bądź, jestem do nich tak skłonna, słaba. Nie, nie tak przyziemnie. Za bardzo lubię niedopowiedzenia żeby dać się zwerbować oczywistości. Popadanie ze skrajności w skrajność, chore relacje, brak reakcji, stracone szanse, kilometry nie do przebycia - a i owszem.  Idealizowanie, w pewnym stopniu destrukcyjnych, skłonności i przyzwyczajeń....Utopia. Tęsknota do niej. Człowiek w drodze. W głowie kraina szczęścia, wielcy szczęśliwcy, światła ulic. Noc, która kusi i nęci grą świateł. Taksówki, które zbyt często mają pojemniejszą dusze niż ich właściciele. Miliony historii, szybka analiza. Ostatnie spojrzenie na siedzenie. Trzask drzwi. Początek. Szybka, acz intensywna wizualizacja, kto - dlaczego - do kogo. Czasem tak bardzo ckliwie, może nawet żałośnie. Użalanie się nad sobą, to takie wygodne.

Chciałabym zawsze mieć to miejsce z tyłu głowy.  Marzę, by było moje. Tak dobitnie określiłam jego jestestwo gdzieś w środku. Nie chce dystansu, ograniczeń. Ma być surowo, niegramatycznie i  kameralnie. Przecież nie potrafię mówić. Chciałabym. Dziwie się i dziękuję, że tak długo i cierpliwie to znoszą. Bałagan w głowie. Ogromna przestrzeń, horyzonty i ? Pustka. Codzienne utwierdzenia w przekonaniu o tym, jak ciężko jest o SŁOWA.

Trwożne pragnienie rozkoszy lęk przed spełnieniem rozproszy. W przepastnej szafie niepamięci.
Trwaj chwilo, trwaj.

N.